free hosting us

*Аударма Димаштың отаны . 4 бөлім*
Сәлем, Астана Димаштың екінші Отаны! Біз бір жыл бұрын кездескенбіз, бірақ осы уақыт ішінде қалай құлпырып кеткенсің! Көп жерлерің бүтін бір тарихи оқиғалармен, тіпті аңыздармен байланысты есте қалды))

Бізді ұлттық тағам дайындайтын өте әдемі ресторанда тамақтандырды, содан соң оны аралатты. Домбра ұстап түскен естен кетпес сурет, мен домбраны теріс ұстаппын… )) Және Мониканың қамшы ұстаған керемет суреті))

Астанада біз заңғарлығымен және көркем безендірілуімен таңғалдырған Хазрет Сұлтан мешітіне барып, Димаштың альма-матерінің (ҚазҰӨУ) алдында суретке түсіп, және Бәйтеректің (қатты жел болып тұрғандықтан ішіне кіргізбеді) жанында серуендеп үлгердік. Экскурсия Хан-Шатырды аралаумен аяқталды, онда көптеген суретке түсулерден кейін тек кофе ішуге ғана уақыт қалды. Баристаның Стақанға қандай ат жазайын? деген сұрағына ойланбастан Димаш деп жауап бердім! Ол жігіттің жүзінен абыржу сезілмеді, демек, осындай жалғыз мен ғана емес)) Есесіне ең дәмді кофе болды!

Кешке астаналық фанаттар бізбен кездесу үшін фан-кафеге шақырды. Ұлттық салт-ғұрыпты ұғынған біз бір сағатқа кешігіп бардық)) Тағы да бай дастарқан, ұзақ тост айтулар, сыйлықтар және сыйлықтар)! Бұл сапардың барлығы біз үшін үлкен құрмет болып көрінді, бірақ бізді планетаның ең қымбатты адамдарындай құрметтеді! Тамаша кеш, бұл кеш те аяқталуы тиіс. Кезекті қоштасу-тост айтып тұрып мен тағы да жылап жібердім… менің мұндай жылауық екенім есімде жоқ))

Рейстің кешігуіне байланысты біз Алматыға кешірек келдік. Бізді бірден қаламен таныстыруға алып кетті. Көбін қаланың жап-жасыл екені таңқалдырды, маған қала Харьковке ұқсайтын секілді болып көрінді, тек асқақтығы басымдау. Ал шын мәнінде қайран қалдырған жолдар болды)) Қаланы бір айналып шыққан соң бізді жаяу жүретін көшеге әкеліп, жан-жағымызды қарап алуға біраз уақыт берді. Біз ең алдымен пошта бөлімшесін іздедік. Бірақ өкінішке орай, Димаштың суреті бар үлкен тақта болмай шықты, банкоматтың экранындағы суретті түсіруге тура келді))

Біртіндеп бытырап, біз бір-бірімізді мүлде жоғалтып алдық, бірақ бақытымызға орай алматылық фанаттармен кездесу белгіленген ресторанға бәрі жетті. Ресторанда бізді Димаштың әндері мен қонақтарға шашу шашып, көптеген фанаттар күтіп алды. Бұл кеш ұзаққа созылды: тост тостқа ұласты, ұлттық тағамдарда шек болмады, би алаңы селкілдеп тұрды, біз бар күшімізді салып еске сақтап қалуға тырысқан бітпейтін жаңа бейнелер мен жаңа есімдер иірімі. Бізді тағы да сыйлықтар мен мейірімге қарық қылды! Біз түнгі сағат бірден кете қонақ үйге жинала бастадық, бірақ бәрі бізбен: бірге, бөлек-бөлек, фан-топтармен суретке түскісі келетін болып шықты… Ақыры бізді топтың ішінен бір-бірден қолымыздан тартып шығарып алып, автобусқа қарай жіберіп жатты Димаш болып көр деген миниатюра болды))

Ұйқыға 4 сағаттай ғана қалды, сосын тауға бару. Бірінші біз Шымбұлаққа аттандық. Жасыл шөп, сарқыраған өзендер, шыңдарына қант ұлпасын сепкендей таулар осының бәрі асқақтығымен баурап алды. Ал дауыл құлатып, әр жерде сіріңкенің шиіндей шашылып жатқан ағаштарды көргенде табиғи апаттың жойқын күшінің алдында бойыңды қорқыныш билейді. Серуендеп, суретке түсу үшін бір сағаттай уақытымыз болды. Моника, Лиса үшеумізге тау жаққа бұрып қойған әткеншек ұнап қалды. Еркіме салса, бір шыны-аяқ кофе алып, сонда 10 сағаттай отыратын едім: тау, таза ауа, кофе бұл менің жеке Жұмағым болатын еді!)

Түстен кейін біз қалалықтардың сүйікті орны — Көк-төбеге бардық. Бүркітпен суретке түсу (қалай түспеске!), сувенирлер, Битлз ескерткіші… сосын тағы да уақыт саусақ арасынан аққан құмдай тез өтіп кетті. Сувенирлер сататын шағын дүкендердегі Димаш деген ат жазылған барлық білезіктерді біз алып кеткен сияқтымыз)) Кішкене таңқалдырғаны, Димаштың өзі бейнеленген сувенирлер жоқ екен (браслеттердің Құдайбергенге қатысы жоқ, барлық Димаштарға арналған еді). Мен бұл олқылықтың орнын толтыру керек деп кеңес бердім))

Ұлттық аспаптар мұражайына біз бір күн бұрын баруымыз керек еді, бірақ уақыт жетпегендіктен бармадық. Бұл күні біз кішкене уақыт таптық, ол үшін мен шексіз қуаныштымын. Мен қазақтардың ұлттық аспаптарының соншалықты көп екендігін ойыма да алмаппын! Біздің аспаптарға ұқсайтындар, ұқсамайтындар, тіпті аспапқа ұқсамайтындар)) Мұражай қызметкері олардың әрқайсысы туралы бізге қызық әңгімеледі. Бірақ менің жүрегімді жаулап алған жіп-жіңішке, балерина сияқты нәзік, шанағы созылыңқыраған домбра болды)

READ  хостинг с шаблонами

Қоштасу кешіне бізді фанаттар таудағы жай үйге шақырды. Жай болғанда қандай? Егер биік шыршалар, бұрқыраған өзен жанында және үйдің терезесінен таулар көрініп тұрған үйді жай деп айтуға болса) Бұл жолы бізге сыйлықтарды жай ғана емес, қазақша салт бойынша, ән айтқызып барып берді. Әрине, біз Димаштың әндерін еске түсіре бастадық, кейбір жерлері болмаса сөздерін толық білмейтініміз белгілі болды) Әрқайсысы қолдарынан келгенше тырысты: Юрико Димаштың Singer-де қытай тілінде айтқан әнін жапон тілінде, Моника Димаш бір кездері үзіндісін орындаған поляктардың халық әнін айтты. Маған жеңілдеу болды, мен «Я люблю тільки тебе» деген әнді айттым. Осы әнді бұрын айтқаның үшін үлкен рахмет саған, Димаш!))

Қазақтармен болған барлық кездесулер мен олардың бізге қонақтарға көрсеткен құрметтерінен кейін мен ойланып қалдым, олардың қонақжайлылығының бізден айырмашылығы неде? Украиндықтар да қонақжай халық қой. Басқалар үшін қалай екенін қайдам, мен өзім мынандай қорытындыға келдім: біз қонақ шақырғанда оларды үйге кіргізіп, оларға құшағымызды ашамыз; ал қазақтар қонақ шақырғанда олар қонақтарды отбасына шақырып, өз жүректерін ашады! Осы ақжарқын жүректер үшін сіздерге үлкен РАХМЕТ!

Үйге қайтарды жүгімді буып-түю оңай болмады. Мен сыйлықтарымды үлестірдім, ал маған берген сыйлықтар сөмкелерге сыймады) Самолетте отырғанда ғана мен турдың аяқталғанын, онымен бірге өмірімнің бір кезеңі де өткенін түйсіндім. Бірақ бұл бір кезең ғана. Алда әлі жаңа кездесулер мен танысулар болатынын мен білемін! Димаштың әндерінен әлі де жүрек дәл осылай дірілдейтінін де білемін! Мен әлі Қазақстанға оралатынымды білемін!

«Welcome to Kazakhstan!» бұл жәй ғана Димаш әрбір концертін аяқтайтын сөздер емес. Бұл есігін бізге Димаш Құдайбергеннің өзі ашып көрсеткен, қызықты оқиғаларға толы сапар!

P.S. Қазақтуризмге және осы сапарды өткізуге жағдай жасағандардың барлығына зор алғысымды білдіргім келеді! Dimash&Dostar тобына жобаны іске асырудағы көмектері үшін рахмет! Бір жеті бойы біздің қамымызды ойлаған барлық гидтар мен аудармашыларға өз алдына рахмет! Және де бұл күндерді әзілдерімен, бояуларымен және достықтарымен толтырған Алисаға, Уинниге, Юрикоға, Лисаға, Юлияға, Моникаға, Дженге, Чангке, Аминаға, Мадинаға, Айгүлге, және турдан тыс барлық Dears-қа (көптеген фан-клубтарға) рахмет! Әрине, Димашқа және оның отбасына олардың бар екендігі үшін рахмет!
___________________________

Hi there, Astana the second Dimash’s homeland! We met almost a year ago, but, Gosh, have you got more beautiful since that last time! Lots of places here have a whole history behind them, maybe even legends))

We had a meal in a very beautiful traditional cuisine restaurant, after that we had a tour around the place. Unforgettable photos with me holding dombra which I held in a wrong way in the wrong hand) And an amazing picture of Monika with kamtcha (5)!))

We had a quick look inside the Khazret Sultan Mosque in Astana, which mesmerized us with its grace and beauty of decorations, took some pictures near Dimash’s alma-mater (Kazakhstan National University of Arts), walked over to Bayterek (and once again were not allowed to go up as the wind was too strong). The last sight to visit was Khan Shatyr Shopping Centre, where, after taking numerous pictures, we ran out of time and had a bit of it left to have a quick coffee. When a barista asked me a question: «Whose name do you want me to write on your cup?», without a doubt I answered — «Dimash!». The guy didn’t look surprised, I guess I wasn’t the only one with such a request)) But that coffee was the tastiest of all!

The fans in Astana had asked us to join them at the fan-cafe in the evening. Having been saturated with Kazakh traditions we came there an hour late)) And once again we were greeted by a table full of treats, long toast speeches, and presents, endless presents! It seemed to me that we were so honoured to be included in the trip as guests, but in fact we were always greeted as if we were the closest and greatest people on this planet! It was an amazing evening, the evening that had to come to an end. When telling one of the farewell toasts I started crying again I don’t remember the last time I cried so much))

READ  хостинг сша

We arrived in Almaty a bit late due to flight postponement. Without further hesitation we were taken sightseeing. Many of us were impressed by all the greenery, whereas it reminded me of Kharkov only a more gracious and mighty one. The thing that impressed me the most personally were the roads)) After the sightseeing tour we came to a pedestrians area where we were given some free time. The first place we went to was a post office. Unfortunately, there were no billboards with Dimash on them, so we had to take pictures with the ATM screensavers))

Gradually looking around and walking away from each other, eventually we all got lost. Luckily, we all made it to the restaurant where the fans Meet-and-Greet was taking place. Dimash’s songs were being played in the restaurant packed with fans from all over the world who were greeted by shashu (6). The evening lasted for quite a while: the toasts seem to come one after another, it seemed that traditional meals would never end, the dance floor was pumping with lively dancing, crazy whirlwind of countless faces and names that we were all trying so hard to remember. We were all given a sea of presents and love! After 1am we started getting ready to go back to the hotel, but it turned out everybody wanted to have a picture taken with us: individually, altogether, with fan-groups In the end people were pulling us out of the crowd by our hands and taking us to the bus a little scene called «How it feels to be Dimash»))

We had only 4 hours left to sleep and then there was a date with the mountains. At first we went to Tchimbulak in a chairlift. So much greenery, rough rivers, the peaks of the mountains covered with snow like cakes with sugar powder all of that was so mesmerizing and amused us with its grace and mightiness. The trees ripped out of the ground by a hurricane were scattered beneath us like matches causing a feel of terror before the invincible power of nature. We had around 3 hours to walk around and take pictures. Monika, Lisa and I became really fond of the swings facing the mountains. If only it were in my power, I would get a cup of hot coffee and stay there for, like, 10 hours: mountains, fresh air, coffee it could have easily become my personal little Heaven!)

In the afternoon we went to Koktobe a place so loved by the citizens. A photo with berkut (golden eagle) (How can you not!), souvenirs, the Beatles monument and again the time just run through our fingers like the sands of time. I feel like we bought all the bracelets that had Dimash’s name on them)) It was odd that there were almost no souvenirs with Dimash picture on them (the bracelets don’t count, as they were made for all those who were named «Dimash», and had nothing to do with Dimash Kudaibergen himself). I even advised them to work on that))

We were supposed to go to the museum of national musical instruments the day before but we couldn’t due to the lack of time. That day we had a bit more time so we did visit the museum which I was extremely happy about. I have never thought that Kazakh people had so many traditional instruments! The ones that looked like ours, that didn’t quite look like ours, that didn’t look like instruments at all)) It was so interesting to hear the guide tell us all about each of them. But my heart has fallen in love with dombra, thin and gracious like a ballet dancer with a long corpus)

READ  Список аниме жанра седзе

We were invited to the farewell party by fans to a simple house in the mountains. Don’t be fooled by the word «simple». Unless that sky high fur-trees, roaring river nearby and a view of enormous mountains out of your window sound simple to you). This time we were given presents according to Kazakh traditions: one present from the hosts — one song from the guests. Needless to say, we started recalling Dimash’s songs, slowly realizing that we didn’t really know all the lyrics to the somgs only certain phrases). Everyone tried their best. Yuriko sang a Japanese song, which Dimash had sung at the Singer (7) in Chinese, Monika a traditional Polish song, the part of which was sang by Dimash some time ago. It was pretty easy for me to choose a song, I sang «I love only you». Thank you, Dimash, for singing that song!))

After all these meetings and gatherings with Kazakh people and their welcoming us as guests, I wondered for a moment how Kazakh hospitality was different from ours? The Ukrainians are also very hospitable. I don’t know how about you, but I personally came to this conclusion: when we invite our guests, we invite them to our home and we open our arms wide for a hug; when Kazakhs invite their guests, they invite them into their families and open their hearts! So I want to say RAKHMET for your open hearts(8)!

It was very hard for me to pack my stuff. I had given all my presents away and my new presents from Kazakhstan wouldn’t fit in the bags) It was only when I boarded the plane that I started to realize that the tour was over, and so was one more chapter of my life. But this is only a chapter. I know there are many more meetings to come! I know that my heart will still melt the same way when I hear Dimash’s songs! I know that I will come back to Kazakhstan!

«Welcome to Kazakhstan!» these are not just words that Dimash says at the end of almost every performance. It is a whole journey filled with adventure, the door that was opened for us by Dimash Kudaibergen himself!

__________
1) Dears the name for Dimash fans (fandom).
2) Akimat a regional institution of executive authorities in Kazakhstan.
3) Bakytty bala (happy child) an international children singing contest held in Aktobe, Kazakhstan since 2018.
4) Kyui a traditional Kazakh instrumental play.
5) Kamtcha a type of Kazakh whip.
6) Shashu a solemn throwing of sweets and money above the guests’ heads.
7) Singer a Chinese singers contest where Dimash participated in 2017.
8) Rakhmet thank you (in Kazakh).

P.S. I would like to express my gratitude to KazakhTourism and to those who have made this trip possible! Thank you, Dimash&Dostar, for helping in the realization of the project! A personal «Thank you» to all the guides and interpreters who were taking care of us throughout the whole week! Also Alisa, Winnie, Yuriko, Lisa, Yulia, Monika, Zhen, Chang, Amina, Madina, Aigul, and other Dears outside the tour (and numerous fan clubs) thank you for filling those days with happiness, humour and friendship! And, of course, thank you, Dimash and the family that you simply exist in this world!